Żeby coś się zdarzyło
Żeby mogło się zdarzyć
I zjawiła się miłość
Trzeba marzyć
Zamiast dmuchać na zimne
Na gorącym się sparzyć
Z deszczu pobiec pod rynnę
Trzeba marzyć
Gdy spadają jak liście
Kartki dat z kalendarzy
Kiedy szaro i mgliście
Trzeba marzyć
W chłodnej, pustej godzinie
Na swój los się odważyć
Nim twe szczęście cię minie
Trzeba marzyć
W rytmie wietrznej tęsknoty
Wraca fala do plaży
Ty pamiętaj wciąż o tym
Trzeba marzyć
Żeby coś się zdarzyło
Żeby mogło się zdarzyć
I zjawiła się miłość
Trzeba marzyć
Marzenia to nasze skarby .W nich obieramy cel i kierunek. Bez marzeń nie ma życia. Każdy człowiek, o czymś myśli, o czymś marzy – gdy by nie marzył, nie doszedłby nigdzie.
Czym właściwie są marzenia? Na co dzień nie zastanawiamy się nad tym, pomimo że ciągle o czymś marzymy. Rzeczywistość, w której żyjemy nieustannie konfrontuje się z naszymi pragnieniami. Każdy człowiek nosi w sobie najskrytsze marzenia, na których spełnienie niejednokrotnie czeka się przez całe życie. Czasami potrafimy je realizować, innym razem „rozpływają” się one w natłoku obowiązków i gęstej niczym mgła codzienności, zbudowanej z prozaicznych czynności.
W widowisku jasełkowym Szkoły Sobotniej mieliśmy szansę zobaczyć, przeżyć i uczestniczyć w próbie realizacji dziecięcych marzeń. Znana z ubiegłorocznego przedstawienia rodzina, która wtedy odbyła podróż do USA aby odwiedzić wuja, tym razem spędzała wigilję w swoim rodzinnym domu. Oczekując na zabłyśnięcie pierwszej gwiazdki, dającej znak, iż można rozpocząć wieczerzę, postanowili przeprowadzić wideokonferencję z krewnym ze Stanów Zjednoczonych. Szczęśliwym trafem wuj był w domu i po złożeniu sobie życzeń oraz po podzieleniu się wzajemnymi wspomnieniami wuj, namówiony przez najmłodszego członka rodziny - Weronikę (Veronica Gajko), opowiedział historię narodzin Dzieciątka Jezus wprowadzając słuchaczy w baśniowy nastrój, a Weronika wiedziona chwilą zapadła w sen, śniąc o tym, że Pan Jezus urodził się w pięknym pałacu ze złota, jak królewicz. Do nowonarodzonego następcy tronu zmierzają rzesze gości, pragnących oddać mu hołd. Są wśród nich także Trzej Królowie, niosąc ze sobą nietypowe dary : wiarę, nadzieję, miłość, odwagę, honor, patriotyzm, przyjaźń, tolerancję, pokój, czyli cechy i postawy ludzkie najszlachetniejsze z szlachetnych. Uczniowie Szkoły Sobotniej z charakterystyczną, dziecięcą szczerościa, wdziękiem oraz niewątpliwym talentem aktorskim w najjaskrawszy sposób przedstawili wyżej wymienione zalety, zmuszając odbiorców do odpowiedzi na kilka zasadniczych pytań : Czy to jest w ogóle możliwe, aby Chrystus urodził się w królewskim zamku, a nie w stajence?
Odpowiedź brzmi TAK. Ale czy jesteśmy w stanie zmienić historię? NIE, nie jesteśmy. Możemy jedynie mieć wpływ na teraźniejszość i przyszłość. Marząc o tym, że w tym roku i w każdym następnym, Bóg urodzi się jak prawdziwy królewicz oraz co ważniejsze, dążąc do realizacji tego marzenia, możemy sprawić, iż Jezus będzie przychodził na nowo na świat w naszych sercach jak prawdziwy władca, jak prawdziwy król, jak ktoś od kogo zależy nasze istnienie i dla kogo przyniesiemy w darze najwspanialsze owoce naszego ogrodu pielęgnowane pieczołowicie przez cały rok, czyli całą naszą szlachetność. Szlachetność wynikającą ze świadomego wybierania dobra, z umiejętności przebaczania ale i też przepraszania, szlachetności nie istniejącej bez zrozumienia i szanowania odmienności, wreszcie szlachetności ukonstytuowanej w bezinteresowności.
Nad całością przedsięwzięcia czuwała wicedyrektor Elwira Drozd. W pierwszoplanowe role wcielili się: babcia Teresa - Teresa Fałda, ojciec Kazimierz – Adam Gajko, mama Hanka – Dominika Kapolka, córka Weronika- Veronica Gajko, wuj Sam - Krzysztof Lesko. Scenariusze i reżyserię do przedstawień poszczególnych klas były dziełem wychowawców. Piękną scenografię przygotowała Agnieszka Goleń wraz z Komitetem Artystycznym PSD. Piosenki wykonał zespół Elibabki, prowadzony przez Annę Ligaj-Czarnomską, a solo śpiewały : Sabina Bukowska, Natalia Sokolnicki. Kostiumy i stroje uszyli rodzice. Nagłośnieniem i realizacją dźwięku i światła zajmowal się Robert Falda.
Nagranie DVD oraz prezentacja multimedialna – Mar Film Studio.
Dyrekcja szczególnie pragnie podziękować Sabinie Bukowskiej i Krzysztofowi Lesko, absolwentom PSD, za ich udział.
